Son Akşam Yemeği, Leonardo Da Vinci, Wikimedia Commons, Kamu Malı (Public Domain). Leonardo da Vinci’nin 1495-1498 yılları arasında Milano’daki Santa Maria delle Grazie manastırı için yaptığı Son Akşam Yemeği, Rönesans sanatının zirve noktalarından biri olarak kabul edilir. Yağlı boya ve tempera teknikleriyle yapılan eser, İsa’nın havarilerine içlerinden birinin kendisine ihanet edeceğini açıkladığı o dramatik anı betimler. Leonardo'nun Milano Dükü Ludovico Sforza'nın siparişi üzerine hazırlamış olduğu bu eser manastırın yemekhane duvarında, orjinal konumunda sergilenmektedir. Eserin başarısı, Leonardo’nun matematiksel bir kesinlikle kurguladığı tek noktalı perspektif kullanımında yatar. Tüm mimari çizgiler, izleyicinin bakışını doğrudan merkezdeki figür olan İsa’nın başına yönlendirir. Bu da onu hem görsel hem de ruhani bir odak noktası haline getirir. Havariler, üçerli gruplar halinde yerleştirilerek sahneye dinamik bir ritim kazandırılmış, her birinin yüz ifadesi ve el harek...
Kritios Oğlanı, fotoğraf: Critius, Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0 Antik Yunan heykel sanatında bir devrimin habercisi olarak kabul edilen Kritios Oğlanı, Arkaik dönemin katı formlarından Erken Klasik dönemin doğal gerçekçiliğine geçişin en somut simgesidir. Yaklaşık MÖ 480 yılına tarihlenen bu mermer heykel, yüzyıllardır süregelen statik duruşu yıkarak insan vücudunun ağırlık merkezindeki değişimi ilk kez sanata taşır. Kontrapost (contrapposto) olarak adlandırılan bu teknikle, figür ağırlığını bir bacağına verirken diğerini serbest bırakmış; böylece kalça ve omuzlarda meydana gelen doğal asimetri ile heykele adeta nefes alan bir canlılık kazandırılmıştır. Atina Akropolisi'nde Pers yıkımının ardından törensel bir şekilde gömülen kalıntılar arasından çıkarılan bu eser, "Sert Üslup" olarak bilinen dönemin karakteristik özelliklerini üzerinde taşır. Arkaik dönem heykellerindeki o meşhur ve gizemli gülümseme yerini daha ciddi, dingin ve düşünceli bir ifadeye bırakmıştır. Göz...