Apollon ve Daphne

Apollon Daphne'yi kovalıyor, Cornelis De Vos, 1636-1638.

Güneşin ve müziğin tanrısı Apollon bir gün ormanda dolaşırken genç ve güzel orman perisi (nympha) Daphne’yi (Defne) görür. Daphne’nin zarafeti ve doğallığı, Apollon’un dikkatini çeker. Tanrı, hemen kalbinde bir kıvılcım hisseder; Daphne’ye duyduğu tutku her geçen an büyür. Fakat Daphne, kimseye bağlanmak istemeyen, doğayla bütünleşmiş bir ruha sahiptir. Bu nedenle tanrının hislerine karşılık vermez.

Apollon’un ilgisi giderek yoğunlaşır; her adımıyla Daphne’yi izler, ona yaklaşır. Ancak Daphne’nin özgürlük arzusu karşısında, tanrının gücü bile yetersiz kalır. Daphne, korkuyla ormanın derinliklerine kaçarken babası Peneus’tan kendisini kurtarması için yardım ister. Dileği kabul edilir; Daphne’nin bedenine yavaş yavaş kökler, dallar ve yapraklar sarılır. Bir anda hareketsiz kalır ve zarif bir defne ağacına dönüşür. Apollon, onu yakalayamamanın hayal kırıklığıyla üzüntüye boğulur.

Aşk, eğer karşılık bulursa güzeldir; aksi takdirde hüzünlendirir. Apollon ve Daphne’nin öyküsü, tutkuyu ve karşılıksız aşkı içerir. Hikâyenin sonunda Daphne, defne ağacına dönüşerek Apollon’un kalbinde ölümsüzleşir; defne yaprakları ise zaferin, onurun ve ilhamın simgesi olarak çelenklerde kullanılır. Daphne'nin güzelliği ve bağımsız ruhu, hem doğada hem de anlatılarda yaşamaya devam eder.